Nim słońce wstanie minie kochanie
Zapomnisz, zapomnisz mnie
I zanim w krtani zgaśnie śpiewanie
Zapomnisz, zapomnisz mnie

A niebo milczy w tych sprawach,
Bo nie jest rzeczą aniołów
Niepamięć...

Nim słońce stanie minie kochanie
Zapomnisz, zapomnisz mnie

Zanim się staniesz lepszym mój panie
Zamienię, zamienię cię
Na ląd bez granic, wino i taniec
Zamienię, zamienię cię

A niebo milczy w tych sprawach,
Bo nie jest rzeczą aniołów
Mój taniec

Zanim się staniesz lepszym mój panie
Zamienię, zamienię cię

Nim słońce wstanie minie kochanie
Zapomnisz, zapomnisz mnie
I zanim w krtani zgaśnie śpiewanie
Zapomnisz, zapomnisz mnie

A niebo milczy w tych sprawach
Bo nie jest rzeczą aniołów
Niepamięć...

Zapomnisz, zapomnisz mnie...


Usiłowanie

Mania mienia do znudzenia

Już opromienia nam każdy dzień

I czy to mienie to cel

Czy to mania pilnowania

Byle było, byle mniej



Magia domniemań 

Mania mienia rozpłomienieniem

Zaognieniem dla tylu chceń

Niedomówienie, nie mniej

Poniechaniem zakochania 

Może nawet kończyć się



Pieniądze szczęścia nie dają i szczęście to już dobrze jest mieć wcześniej (x2)



Mimo upomnień

Od sumienia, omamienia

Tym maniem mienia zdarzają się

Nie mania mienia zaś się nie docenia

A podobno komu z wozu, temu lżej

Nie mania mienia zaś się nie docenia

A podobno komu z wozu, temu lżej