Żył sobie raz sam malutki bit

samotny tak, że aż mi wstyd

i gdy pochmurne zaliczał dni

zwykł śpiewać, że bardzo mu się ckni.

Tak tęsknił biedak za bitami

- byliście sami tacy sami-

jak był samotny kolega bit,

gdy, łkając, sam wypełniał pit.

Latał więc nasz bit na prywatki,

dając tym samym przykład rzadki

bitu, co pląsał jak kobita-

lekko i zwiewnie przy big beat'ach.

Samotność jednak nie ma taktu,

zgorzkniały krążył to tam to tu,

aż kiedyś nucąc "Could you be loved"

zobaczył napis Microsoft.

Śmiało więc bit naciska Enter,

Wchodzi i widzi dużo pięter,

A każde jeden bit zajmuje

Tak dużo bitów tam bituje.

Na jego widok aż zawrzało;

"Ciebie nam tutaj brakowało,

31 plus ty to da

wspaniałych bitów 32!"

I żyją tak aż brak mi strof tu

Pod ciepłym dachem Microsoftu

I wierzę w nich jak w Króla Lwa,

Bo dają mi Start 32.

Microsoft, Start 32, Microsoft, Start 32...


Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać
Zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami
I będą skurczone liście
Jagody z czarnymi plamami...

Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić
Trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić
A kiedy sen mnie zmorzy albo zaleję się łzami
Długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami...